Toen ze uit de tijdmachine stapten stonden zijn bij het zwembad op het pompeblêdkriich in Joure. Al snel zagen ze dat de waterpoloënde Piranha’s goed aan het presteren tijdens hun wedstrijden. In de Piranha-leger-tent zag Michael echter een slapende speler liggen, wat natuurlijk geen goed doet voor de rest van het team.
Ene Marvin die niet goed kon tegen een beetje alcohol de vorige avond achtte zichzelf niet in staat om op de zondag zijn wedstrijden te spelen. Dit stelde Michael erg teleur, dat het eerste wat hij van Piranha zag, een afhakende speler is. Om religieuze redenen had hij dit nog kunnen goedkeuren. Maar ’s avonds een man! ’s Ochtends een man!
Wat ze in Joure zagen deed Mark weer aan iets anders denken. Hij nam Michael mee terug naar de tijdsmachine en ze starten opnieuw de tijdmachine:
Ze speelden een spelletje handjeklap op een been,
namen een slok kruidenbitter,
gingen met hun rug tegen elkaar aanstaan,
pakten elkaars handen vast en gingen op deze manier op de stoel zitten.
Hierna sloten ze de tijdmachine af door het zwarte doek over zich heen te leggen en startte Mark zijn tijdmachine.
Uit de machine gekomen stonden ze samen op straat in Enschede. Het was al diep in de nacht. In deze kleine uurtjes zagen ze twee mensen dronken fietsen.
Al stonden ze op een redelijke afstand, ze zagen dat ze wel erg onder invloed moesten zijn gezien hun fietsstijl. Nog geen paar tellen later zagen ze hen dan ook onderuit gaan.
Blijkbaar kunnen er meerdere Piranha’s tegen drank…
Na het zien van deze mensen ging de Michael terug naar de Kerstman.
De Kerstman was verrast Michael alweer terug te zien, maar luisterde aandachtig naar zijn verhalen. Hierop zij de Kerstman: “Dit is nog lang niet genoeg. Je hebt slechts waterpoloërs in je verhalen, er zijn nog andere sporten bij Piranha die ook aandacht verdienen. Daarbij zijn er misschien ook nog personen die goede dingen hebben gedaan!” Michael schaamde zich diep en ging terug naar Mark en zijn tijdmachine.
Mark was erg blij om Michael weer te zien. Nu kon hij tenminste weer vrolijk verder roddelen over zijn vrienden. Michael vroeg aan Mark: “ Kan je ook positieve dingen vertellen over Piranha?” Dat kon Mark wel en hij vertelde dat heren 1 bijvoorbeeld dit jaar goed heeft gepresteerd en zijn gepromoveerd naar de derde klasse in de bondscompetitie. Hier stond dan wel tegenover dat het tweede heren waterpolo team juist is gedegradeerd. Maar het feit dat Wim nu in de Nederlandse selectie van het onderwaterhockey zit was dan wel weer een goed teken voor Piranha. Misschien dat ze toch nog cadeautjes verdienen.
Echter was het wel het geval dat drank in vele gevallen toch een grote boosdoenster was. Hiervan kon Mark zich nog een mooie gebeurtenis herinneren tijdens het Piranha toernooi. Om Michael dit verhaal goed te kunnen laten zien gingen ze weer op reis in zijn tijdmachine. Wederom starten ze de tijdmachien:
Ze speelden een spelletje handjeklap op een been,
namen een slok kruidenbitter,
gingen met hun rug tegen elkaar aanstaan,
pakten elkaars handen vast en gingen op deze manier op de stoel zitten.
Hierna sloten ze de tijdmachine af door het zwarte doek over zich heen te leggen en startte Mark zijn tijdmachine.
Na de lange reis stonden ze op het buitenbad bij het Piranha toernooi. Hier was de aanvoerder van de elite, beter bekend als heren1, bijvoorbeeld niet meer in staat om ook maar iets op te ruimen tijdens het Piranha toernooi. Al knuffelend met een emmer vol babi pangang viel deze grote jongen in slaap in de kiosk op het buitenbad.
Deze gebeurtenis was natuurlijk het onthouden waard en elf Michael ging terug naar de Kerstman. Na het horen van de nieuwe verhalen zei de Kerstman: “Je bent aardig op weg, maar het is nog steeds niet genoeg. Over de rest van de takken van Piranha, daar weet ik nog niets van!”
Opnieuw ging Michael terug naar Mark. Michael vroeg of Mark hem kon brengen naar een tijdstip waar van alle takken van sport mensen aanwezig zouden zijn. Mark had de perfecte tijd en locatie in zijn hoofd en stelde dit in op de tijdmachine. Samen startten ze wederom de tijdmachine:
Ze speelden een spelletje handjeklap op een been,
namen een slok kruidenbitter,
gingen met hun rug tegen elkaar aanstaan,
pakten elkaars handen vast en gingen op deze manier op de stoel zitten.
Hierna sloten ze de tijdmachine af door het zwarte doek over zich heen te leggen en startte Mark zijn tijdmachine.
Toen ze uit de tijdmachine stapten, stonden ze op de veerpond naar Texel. Michael vragend naar Mark, waarop Mark zei: “Eens per jaar gaan de Piranha’s samen een weekendje weg, dit jaar gingen zij naar Texel. Let dit weekend maar goed op.”
Wachtend op de boot zag Michael dat ook de vrouwen niet altijd de drank de baas zijn. Waar we eigenlijk van jong volwassenen verwachten een voorbeeld te zijn voor de jeugd, bleek Piranha hier niet toe in staat te zijn. Al ziende dat een jonge vrouw de boot op werd gesleept…
… vroeg een kind aan zijn moeder: Mama, wat heeft zij? De moeder vertelde dat deze jonge dame teveel alcohol had gedronken, waarop het kindje zei: Dat is slecht toch Mama? Monique zelf zal zich hier echter zeer weinig van herinneren.
Na een nachtje op een kampeerboerderij op Texel te hebben geslapen zag Michael dat ook anderen zich niet echt van hun beste kant zien tijdens het verenigingsweekend. Zo pakte de Praeses, ook wel het voorbeeld van de vereniging genoemd…
...liever de auto tijdens een fietstocht om de snelste te kunnen zijn. Daarna niet begrijpend gediskwalificeerd te zijn voor het spel.
Ook gingen alle bananen in een keer op tijdens een nachtelijk vreetbui-experiment.
Daarentegen heeft Eike wel bewezen hele mooie kuilen te kunnen graven op het Texelse strand.
Van Sarah wordt nu ook wel verwacht haar aangeboren Duitse talent hiervoor een keertje te laten zien.
Na deze reis dacht Michael alles wel te hebben gezien en gehoord, maar Mark wist nog meer goed nieuws te vertellen. Hiervoor moesten ze nog één laatste reis met hun tijdmachine maken. De tijdmachine werd door Mark ingesteld op een tijd nog niet zo heel lang geleden, de plaats: De bastille.
Ze speelden een spelletje handjeklap op een been,
namen een slok kruidenbitter,
gingen met hun rug tegen elkaar aanstaan,
pakten elkaars handen vast en gingen op deze manier op de stoel zitten.
Hierna sloten ze de tijdmachine af door het zwarte doek over zich heen te leggen en startte Mark zijn tijdmachine.
Hier zag Michael dat een van duikers was weer erg goed bezig met integreren. Verschrikt van het tekort aan W-officials binnen de waterpolo afdeling, nam Brink deel aan de W-Cursus waar naast hem alleen maar poloërs aan deelnamen. Na het examen zag Michael dat er zowaar een voldoende was gehaald door deze duiker!
Maar zo heeft elk hoogtepunt toch weer een dieptepunt. Want wat Michael opviel was dat er tijdens dit zelfde examen een ervaren poloër aanwezig was die niet in staat was om een voldoende te halen. Het wedstrijdformulier was een puinhoop en vele vragen werden verkeerd beantwoord. Nee, tot nu toe gaf de huidige Praeses ook niet echt bepaald het goede voorbeeld.
Na al deze verhalen dacht elf Michael nu toch eindelijk klaar te zijn met zijn taak. Hij ging terug naar de Kerstman.
Na het horen van alle verhalen, kon de Kerstman eindelijk bepalen wie de surprise had verdiend. Hij vond dat de prestatie van Wim en het goede gedrag van het onderwaterhockey-team de cadeautjes het meeste waardig waren. De Kerstman liet ‘duidelijk’ zijn dank weten aan Michael en vertelde hem dat zijn taak erop zat.
Hierop verscheen licht uit de hemel en hete God Michael welkom.
Einde